سايت خبري تحليلي انديشه ها : چرا انتخابات امريكا دو حزبي است؟
پنجشنبه، 28 اسفند 1399 - 18:13 کد خبر:95448
سايت خبري تحليلي انديشه ها:
نويسنده خبر: حسين هوشمند
در آمريكا فعاليت ديگر احزاب ممنوع نيست و حتي احزاب كوچك و بدون فعاليت خاصي از جمله حزب سوسياليست يا حزب كمونيست هم وجود دارند. احزاب بسياري وجود دارند كه در انتخابات رياست جمهوري كانديدا معرفي مي كنند، اما شانسي براي پيروزي در انتخابات ندارد.
چرا انتخابات امريكا دو حزبي است؟

ديپلماسي ايراني: انتخابات رياست جمهوري در آمريكا همواره به صورت حزبي بوده است و كانديداي دو حزب اصلي اين كشور يعني دموكرات و جمهوري خواه، كانديداي اصلي محسوب مي شدند و براي پيروزي در انتخابات شانس داشته اند. دليل بروز اين مسئله هم ساختار انتخابات و قدرت اين دو حزب است. اما ساختار اين انتخابات كه به ضرر احزاب سوم شكل گرفته چگونه است؟

ساختار حزبي انتخابات

در آمريكا فعاليت ديگر احزاب ممنوع نيست و حتي احزاب كوچك و بدون فعاليت خاصي از جمله حزب سوسياليست يا حزب كمونيست هم وجود دارند. احزاب بسياري وجود دارند كه در انتخابات رياست جمهوري كانديدا معرفي مي كنند، اما شانسي براي پيروزي در انتخابات ندارد. دليل اين مسئله چيست؟ مهمترين نكته اي كه براي پيروزي دو حزب اصلي وجود دارد، سازماندهي آنها است. اين دو حزب دهه ها است كه به شكل فعلي وجود دارند، اعضاي زيادي دارند، در همه ايالت ها و شهرهاي بزرگ و كوچك دفتر دارند. پول زيادي دارند و ساختار منسجمي دارند. پس نكته اول قدرت و انسجام بالاي دو حزب اصلي است كه موجب مي شود آنها بيشترين شانس را براي پيروزي در انتخابات رياست جمهوري داشته باشند. قسمت عمده اي از اين قدرت و انسجام بالا هم به خاطر پول شكل گرفته است. اين دو حزب حاميان مالي زيادي دارند و با تامين بودجه شان مي توانند به فعاليت هايشان ادامه دهند. اما احزاب كوچك توانايي مالي محدودي دارند و نمي توانند خودشان را به مردم معرفي كنند.

نكته مهمي ديگري كه وجود دارد ساختار خود انتخابات رياست جمهوري است. عامل تعيين كننده اين انتخابات آراي الكترال است. به اين گونه كه هر كدام از كانديداها كه بتواند اكثريت آراي يك ايالت را از آن خود كند، تمام آراي الكترال آن ايالت (به جز ايالت مين و نبراسكا) را هم به دست مي آورد. هر ايالت هم بسته به ميزان جمعيتش داراي آراي الكترال است. به طور مثال كاليفرنيا با بيشترين جمعيت، بيشترين آراي الكترال (55) را دارد و ايالت هايي كم جمعيتي همچون آيداهو و ورمانت 3 راي الكترال دارند. مجموع آراي الكترال در تمام 50 ايالت به علاوه منطقه واشنگتن دي.سي به 538 عدد مي رسد. هر كدام از كانديداها كه بتواند به عدد 270 الكترال كالج دست پيدا كند، برنده انتخابات خواهد بود. پس اين آراي الكترال به معناي امتياز و جايزه اي براي پيروز هر ايالت خواهد بود كه آن را كسب مي كند. اين تركيب 538 هم از 435 عضو مجلس نمايندگان، 100 عضو مجلس سنا و 3 الكترال كالج منطقه كلمبيا، به دست آمده است. به طور مثال داكوتاي شمالي به اين دليل 3 الكترال كالج دارد كه همانند تمام 50 ايالت، دو سناتور دارد و به خاطر جمعيت كمش 1 نماينده در مجلس نمايندگان دارد. بنابراين كانديداي مستقل اگر بتواند در ايالتي آراي بالايي را هم به دست آورد، نمي تواند در مجموع الكترال كالجي به دست بياورد، مگر اين كه در ايالتي اول شود كه با وجود دو كانديداي اصلي، كار سختي است.

حضور كانديداي سوم در انتخابات

در طول دوره هاي مختلف انتخابات رياست جمهوري آمريكا، هميشه كانديداهاي ديگري هم به جز كانديداي دموكرات و جمهوري خواه حضور داشته اند. از احزاب مهمي كه در چندين دوره انتخابات اخير رياست جمهوري، كانديدا معرفي كرده اند مي توان به حزب آزادي خواه، سبز، اصلاح، قانون اساسي و عدالت اشاره كرد. در بعضي از دوره ها اين كانديداهاي احزاب سوم توانسته اند در انتخابات تاثيرگذار باشند. به طور مثال راس پرو در انتخابات سال 1992 با راي بالايي كه به دست آورد توانست موجب پيروزي بيل كلينتون در انتخابات شود.

در انتخابات سال 1992 كه در پايان دوره اول رياست جمهوري جورج بوش پدر برگزار شد، كلينتون كانديداي دموكرات ها بود. راس پرو كه به صورت مستقل در انتخابات شركت كرده بود توانست بيش از 19 ميليون راي (19 درصد آرا) كسب كند. اين در حالي بود كه كلينتون بيش از 44 ميليون راي (43 درصد آرا) و بوش پدر 39 ميليون راي (37 درصد آرا) را كسب كرده بودند. البته در پايان پرو نتوانست آراي الكترال كسب كند چون در هيچ كدام از ايالت ها نتوانست نفر اول شود. اما اين بهترين عملكرد يك كانديداي سوم در انتخابات آمريكا بود كه توانست آراي بسيار زيادي كسب كند. اين نكته هم قابل ذكر است كه پرو شخصي سياسي نبود و يك تاجر ثروتمند بود و با استفاده از ثروت شخصي اش توانست به اين جايگاه برسد. اين ميزان آراي پرو نقش بسيار مهمي در شكست بوش پدر ايفا كرد و موجب پيروزي كلينتون در انتخابات شد. در اين انتخابات آندره مارو از حزب آزادي خواه هم حضور داشت كه تنها 290 هزار راي به دست آورد.

در انتخابات سال 1996 هم پرو مجدداً كانديدا شد، اين بار وي با بليط حزب اصلاح در انتخابات شركت كرد اما آراي اش از دوره قبل كمتر شد و به 8 ميليون (8 درصد آرا) رسيد. كلينتون با كسب 47 ميليون راي (49 درصد آرا) توانست بر باب دال جمهوري خواه با 39 ميليون راي (40 درصد آرا) به پيروزي دست يابد. در اين انتخابات رالف نيدر از حزب سبز با كسب 685 هزار راي و هري براون از حزب آزادي خواه با كسب 485 هزار راي در رتبه هاي بعدي قرار گرفتند.

در انتخابات سال 2000، بار ديگر كانديداي حزب سوم توانست نقش تاثيرگذاري بر روند انتخابات داشت. رالف نيدر از حزب سبز توانست با كسب 2 ميليون 800 هزار راي (2.74 درصد آرا) پس از جورج دبليو بوش با 50 ميليون و 456 هزار راي (47.87 درصد آرا) و ال گور با 50 ميليون و 999 هزار راي (48.38 درصد آرا) قرار بگيرد. اين آراي نيدر كه پايگاه راي دهنده مشتركي با ال گور داشت موجب شد تا در رقابت بسيار نزديك گور و بوش نقشي به ضرر گور داشته باشد و برخي از راي دهندگان مردد و مستقل كه مي توانستند به گور راي بدهند به نيدر راي بدهند و به اين ترتيب در ايالت هاي به شدت رقابتي همچون فلوريدا كه فاصله بوش و گور به تنها چند صد راي رسيده بود، تاثيرگذار باشد. در اين انتخابات كانديداهاي ديگري از جمله پت بيوكنن از حزب اصلاح با كسب 448 هزار راي و هري براون با 384 هزار راي و هاوارد فيليپس از حزب قانون اساسي با كسب 98 هزار راي در رتبه هاي بعدي قرار گرفتند.

در انتخابات سال 2004، نيدر به صورت مستقل شركت كرده بود و مايكل بدناريك از حزب آزادي خواه، مايكل پروتكا از حزب قانون اساسي و ديويد كوب از حزب سبز حضور داشتند كه آرايي از 400 هزار تا 100 هزار داشتند. در انتخابات سال 2008، نيدر به صورت مستقل، باب بار از حزب آزادي خواه، چاك بلدوين از حزب قانون اساسي و سينتيا مك كيني از حزب سبز حضور داشتند كه آرايي از 700 هزار تا 100 هزار كسب كردند.

در انتخابات سال 2012، گري جانسون كه در انتخابات مقدماتي جمهوري خواهان رقابت را به ميت رامني واگذار كرده بود از طرف حزب آزادي خواه كانديداي انتخابات شد و توانست يك ميليون 250 هزار راي (يك درصد آرا) را كسب كند. پس از وي جيل استاين از حزب سبز با كسب 469 هزار راي قرار گرفت. به غير از اين دو، كانديداهايي همچون ويرجيل گودي از حزب قانون اساسي و راكي اندرسون از حزب عدالت هم در انتخابات حضور داشتند.

كانديداهاي احزب سوم انتخابات 2016

در انتخابات امسال علاوه بر كلينتون و ترامپ، گري جانسون (فرماندار سابق نيومكزيكو) از حزب آزادي خواه و جيل استاين (پزشك و فعال اجتماعي) از حزب سبز هم در انتخابات حضور دارند. از لحاظ پايگاه راي دهنده حزب آزادي خواه متمايل به جمهوري خواهان و حزب سبز متمايل به دموكرات ها هستند.

با توجه به اين كه كلينتون و ترامپ از محبوبيت بالايي برخوردار نيستند و در دورن حزب خود با مخالفاني روبرو هستند، در اين دوره اقبال به كانديداهاي حزب سوم مي تواند افزايش پيدا كند. در نظرسنجي هاي صورت گرفته در انتخابات، جانسون به طور ميانگين داراي 4 تا 6 درصد آرا و استاين داراي 1 تا 3 درصد آرا است. البته احتمال اين كه جانسون يا استاين بتوانند در ايالتي اول شوند و راي الكترال كسب كنند، كم است، اما شايد براي اولين بار از سال 1968، يك كانديداي مستقل بتواند راي الكترال كسب كند و آن كانديداي مستقل ايوان مك مولين 40 ساله، عضو سابق سازمان سيا و مدير سابق بخش سياسي فراكسيون حزب جمهوري خواه در مجلس نمايندگان است. از آنجايي كه مك مولين اهل يوتا است مي تواند در اين ايالت كه ايالت سنتي جمهوري خواهان است، ترامپ را شكست دهد. در نظرسنجي جديد راسموسن در يوتا، ترامپ 32 درصد آرا، مك مولين 29 درصد و كلينتون 28 درصد آرا را در اختيار دارند.

در انتخابات امسال كانديداهاي ديگري از جمله دارل كاستل از حزب قانون اساسي و كن كراس از حزب اصلاح هم حضور دارند.

بايد تا سه شنبه شب منتظر ماند و ديد امسال هم مانند انتخابات 1994 و 2000، كانديداهاي مستقل مي توانند بر نتيجه انتخابات تاثيرگذار باشند؟