سايت خبري تحليلي انديشه ها : آقاي كي‌روش اين بار شما مقصريد
شنبه، 9 تیر 1397 - 09:15 کد خبر:87689
سايت خبري تحليلي انديشه ها: ورزش > فوتبال ملي - كارلوس كي‌روش با يك لحظه خروش تمام موفقيت تيم ملي را تحت الشعاع قرار داد.

سايت خبري تحليلي انديشه ها: باز منتقدان را از پستوهاي‌شان در آورديد قبل از جام ، همه اين‌هايي كه امروز شعارهاي شان را عليه فوتبال دفاعي تيم ملي فرياد مي كنند ، مي گفتند ايران در گروه مرگ بازي ها بدترين نتيجه را مي گيرد. شمشيرهاي شان تيز بود براي گردن زدن مربي تيم ملي. براي اينكه بگويند دستاوردش هيچ بوده. او كه تا مي توانستند دلال ، دزد ، خائن و هر آنچه كه فكرش كنيد ناميده بودندش. سرمربي اما كه تيمش را با كمترين تمرين ممكن ، با كمترين بازي تداركاتي و بدترين آماده سازي ممكن با خود به مسابقات جام جهاني برد ، از همين نداشته هايش هم عامل انگيزشي ساخته بود. درست قبل از بازي ها بود كه رشيد مظاهري در جمع خبرنگاران گفت:«اين تحريم ها ، اين لغو اردوها و اين نداشته هاي مان براي مان شده انگيزه.» او اين قدر براي اين بچه ها از نجات سرباز رايان، از همدلي، از فقر مردم و چشم اميدشان به ساق هاي شان گفته بود كه واقعا آنجا پشت درهاي بسته كمپ باكوفكا ، بچه ها واقعا يك ضربان مي شنيدند. ريتمي 80 ميليون نفري. ديگر يادشان رفته بود همه آنهايي كه براي زمين خوردن شان لحظه شماري مي كردند. تيم ملي با هر سبكي كه بازي كرد ، وقتي مراكش را برد جس خوش سربلندي را به ملتش هديه داد. فرياد ايران ، ايران را به اين جماعت به ارمغان آورد. اينكه مشكلات اقتصادي يادشان برود. بي اختيار بريزند در خيابان و تا صبح پايكوبي كنند. در همه اين لحظات همه آنهايي كه دل شان با ريتم 80 ميليوني يكي نبود ، گوشه اي خزيده بودند و از بخت بد شان مي ناليدند. داشتند به شانس بي پايان مرد پرتغالي دشنام مي گفتند اما جلوي اين خروش مردمي چاره اي جز سكوت نداشتند و اين قدر هم شهامت نداشتند كه يك خسته نباشيد به بچه هاي شان بگويند. به بچه هايي كه اقلا ده نفرشان بعد از پايان بازي مثل ابر بهاري اشك مي ريختند. همه بچه هايي كه براي همين جنگ هاي حيدري- نعمتي فوتبال مان براي بازي كردن در تيم ملي زير فشار بودند و انگار با اين برد از پاي چوبه دار رهيده بودند. خود را اثبات كرده بودند. مثل سياوش از آتش بدنامي گذر كرده بودند. اما اين رفقاي دوست داشتني حتي براي اشك هاي كريم و دوستانش كه غم مشكلات مردم حق حق گريه شان را در آورده بود هم اين قدر سوزناك بود كه دمت گرمي بگويند . ايستاده بودند به اميد زمين خوردن اين گروه چند نفره در مصاف با قهرمانان دنيا. مصاف با اسپانيا و آن مقاومت جانانه . آن نمايش بي نظير بعد از گل خوردن كه باعث شد بزرگترين كارشناسان دنيا ، از گلن هادل تا سيد لو و مايكل چرچ بگويند ايران ستودني بود هم براي شان دليلي نبود تا بخواهند بگويند دمت گرم اما جو مثبت كردمي فقط باعث مي شد در همان كنج خلوت شان پناه گرفته باشند. اين همان رفتاري بود كه دوستان جان بعد از بازي سوم داشتند. از آن مربي سرشناسي كه گفته بود اگر بازيكنان تيم كي روش به سطح رويارويي با رونالدو برسند ، از سرمربي تقدير مي كند تا بقيه ، همه خاموشي مطلق گرفته بودند تا اينكه از ميان شان سرانجام بعد از حذف تيم ملي با مساوي برابر پرتغال ، در شرايطي كه حريف بالاي 20 دقيقه جلوي ايران داشت وقت كشي مي كرد و لحظه شماري مي كرد براي فرار از چنگ ايران ، علي كريمي كه فوتبالي تر از همه اين طيف منتقدهاست ، خسته نباشيدي گفت! در اين شرايط و در لحظاتي كه ايران سراسر از غرور و افتخار به سربازان ملي اش بود اما باز خودتان اشتباهي استراتژيك داشتيد آقاي كي روش. شما كه بي ترديد بيش از همه در اين 9 ماه از زندگي تان زديد براي اين موفقيت. اينكه هنوز درك نمي كنم چرا تنها مربي جام بوديد كه بعد از كنفرانس مطبوعاتي بر مي گشتيد به ميكسد زون تا با خبرنگاران باز هم صحبت كنيد. چرا بايد با 37 سال تجربه حرفه اي كه اين همه كمك تان كرده است ، اينچنين رفتاري داشته باشيد. واقعا نمي شد دو روزي صبر كنيد تا در تهران باشيد و بعد به سوي منتقداني كه گفته بوديد از آنها نمي گذريد ، آتش بگشاييد؟ چرا بايد با اين همه تجربه بعد از آن بازي سخت و پر فشار ، انتقاد را شروع كنيد تا برانكويي كه برخلاف وينفرد شفر حتي كلامي از بازي هاي تيم ملي تمجيد نكرده بود ، به قولش درباره عقب نشيني برابر تيمي كه بتواند در حد رونالدو باشد ، پايبند نمانده بود ، شروع كند به انتقاد و شما باز تاب نياوريد. شما اين بار هم همان اشتباهي را كرديد كه با پيامك تان به برنامه 90 عادل فردوسي پور در حضور علي كريمي انجامش داده بوديد. شمايي كه بيشترين تلاش را كرديد و بهترين نتايج ممكن را براي ايران با تيم تان گرفتيد. باعث شديد افتخار كنيم كه ايراني هستيم اما در مديريت زمان انتقاد ، كاري كرديد ، پروژه نجات سرباز رايان ، بعد از عمليات موفقيت نجات و در مسير بازگشت به خانه با يك سانحه غير جنگي شكست بخورد. با تمام احترام ، بايد گفت اين بار شما مقصريد آقاي سرمربي. ممنون از تمام تلاش تان. ممنون از همه حس غروري كه براي اين تيم ملي هديه مان كرديد. بگذاريد عقده گشايي كنند و از صعود ژاپن حماسه بسازند. از برد كره برابر آلمان داستان بنويسند و باز براي مان از فوتبال اتوبوسي بنالند. همان هايي كه خودشان پدر علم فوتبال اتوبوسي در اين كشور بوده اند. فوتبال اتوبوسي و كند و بي جان بدون قلبي كه نتيجه اش هم باخت بود. اين تيم ملي ما روح داشت. ريتم داشت . ضربان قلب يك ملت بود و حداقل حقش يك هفته پايكوبي بدون استرس و جنجال بود اما متاسفانه اين بار خود شما روي پل فرستاديدش.